Ambasadorowie UMK
Mirosław Jan Zeidler
Absolwent zabytkoznawstwa i konserwatorstwa 1970
Działacz na rzecz dziedzictwa, konserwator, antykwariusz, marszand
Ambasador UMK, 19 lutego 2026
W latach 1964–1970 studiował w Instytucie Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie uzyskał tytuł magistra zabytkoznawstwa i konserwatorstwa. W latach 1978–1979 był słuchaczem Podyplomowego Studium Urbanistyki Instytutu Architektury i Urbanistyki Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej. W 2001 r. złożył egzamin dla kandydatów na członków rad nadzorczych w spółkach Skarbu Państwa.
W 1970 r. zamieszkał w Sopocie. Po wydarzeniach grudnia 1970 zaangażował się w pracę polityczną, zajmując się polityką kulturalną, w tym uczestnicząc w opracowaniu Programu rozwoju kultury w województwie gdańskim do roku 1980. W latach 1973–1975 oraz 1979–1980 był wojewódzkim konserwatorem zabytków, od 1975 do 1980 dyrektorem Gdańskiego Ośrodka Ochrony Dóbr Kultury.
Należał do zespołu inicjującego odbudowę historycznego centrum Elbląga (1974). Z architektem Arturem Kostarczykiem zdefiniowali gdańską dzielnicę historyczną w granicach XVII-wiecznych fortyfikacji jako podstawę działań ochrony przestrzennego dziedzictwa kultury gdańskiego zespołu miejskiego (1977–1980). Zainicjował rewaloryzację zabytkowych zespołów miejskich Pomorza: Tczewa, Gniewu, Pucka, Helu, Gdańska i Sopotu. Był inicjatorem utworzenia Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie (1978). Doprowadził do otwarcia gdańskiego Dworu Artusa z jego historycznym wyposażeniem (1980). Działał w sprawie zwrotu kościołowi Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny z Muzeum Narodowego w Warszawie i Muzeum Narodowego w Gdańsku elementów zabytkowego wyposażenia, m.in. gotyckich ołtarzy, rzeźb i obrazów (1979–1980). Współopracował, jako oficer rezerwy Marynarki Wojennej RP, założenia merytoryczne i organizacyjne powstałej w 1980 r. Izby Tradycji Komendy Portu Wojennego Gdynia.
W 1981 r. zorganizował Gdański Kantor Sztuki, galerię i aukcyjny dom – od 1987 r. z możliwością sprzedaży dzieł sztuki współczesnej także w handlu zagranicznym, a od 1988 r. z możliwością sprzedaży dzieł sztuki dawnej.
W 1994 r., na prośbę władz miejskich Kaliningradu w Federacji Rosyjskiej, zorganizował tam międzynarodowe sympozjum, podczas którego wypracowano pierwszą po II wojnie światowej doktrynę ochrony w tym mieście dziedzictwa kultury europejskiej.
W latach 1995–1997 w ramach Obywatelskiej Grupy Inicjatywnej i przy współudziale Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej współinicjował rewitalizację Bramy Zielonej, w latach 1999–2000 zainicjował rewitalizację zabytkowego zespołu pałacowo-parkowego Sierakowskich w Waplewie Wielkim (powiat malborski) z przeznaczeniem na muzeum szlachty polskiej.
W latach 2002–2004 prowadził wykłady i konwersatoria na specjalizacji „Ochrona dziedzictwa kulturowego” w Zakładzie Historii Sztuki Uniwersytetu Gdańskiego.
W latach 1999–2001 opracował dla Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP ekspertyzę dotyczącą rewindykacji polskiego dziedzictwa kulturowego znajdującego się poza granicami Polski.
W latach 2001–2004 był doradcą marszałka Senatu RP za kadencji prof. Longina Pastusiaka (1935– 2025), uczestniczył w zespołach eksperckich w pracach inkorporacyjnych Polski do Unii Europejskiej.
Inicjator uznania za pomnik historii pola bitwy na Westerplatte (2003); współinicjator i sygnatariusz „Gdańskiej Karty Ochrony Dziedzictwa” (2004).
W latach 2007–2008 pracował w międzynarodowym zespole architektów, urbanistów i konserwatorów, organizując pod patronatem Komitetu Urbanistyki i Architektury Polskiej Akademii Nauk polską grupę pracującą nad koncepcją rewitalizacji historycznego centrum Królewca/Kaliningradu. W 2015 r. brał udział w międzynarodowym zespole architektów, urbanistów i konserwatorów w otwartym konkursie architektonicznym na historyczno-kulturowy kompleks na terenie byłego zamku krzyżackiego w Królewcu, zwieńczony specjalną nagrodą jury. Do 2016 r. pracował nad zagadnieniami ochrony europejskiego dziedzictwa kultury w Królewcu, pełniąc funkcję doradcy gubernatora Obwodu Kaliningradzkiego Federacji Rosyjskiej.
Pod kierownictwem profesora Juliusza A. Chrościckiego, wraz z dr Katarzyną Krzyżagórską-Pisarek, prof. Tomaszem Łojewskim i Piotrem Białobrzyckim zainicjował prace i był w zespole pracującym nad odkryciem przypisywanego Michałowi Aniołowi rysunku na pergaminie – szkicu Sądu Ostatecznego do Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie (2020–2023).
Jest współautorem szeregu artykułów w dziedzinie ochrony dóbr kultury oraz członkiem Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki, Gdańskiego Towarzystwa Naukowego (od 2009), a także Komandorem Komandorii Gdańskiej Stowarzyszenia Dam i Kawalerów Orderu Świętego Stanisława BM w Polsce (od 2022).
Został odznaczony m.in. Srebrnym (1980) oraz Złotym Krzyżem Zasługi (2005), Srebrnym Medalem „Gloria Artis” (2016), Medalem „Pro Patria” (2019) oraz uhonorowany odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” (1978). Jest też laureatem Nagrody im. Wojciech Kalinowskiego, przyznawanej przez Stowarzyszenie Konserwatorów Zabytków (2019).
Pełen profil M. Zeidlera w Gedanopedii